czwartek, 12 września 2013

read all about it

Carlos Ruiz Zafón w mojej ulubionej książce napisał o Barcelonie "To miasto ma czarodziejską moc (...). Zanim się człowiek obejrzy, wejdzie mu pod skórę i skradnie duszę."
Tak właśnie stało się ze mną. Do Barcelony po raz pierwszy przyjechałam pod koniec września 2011 roku w ramach czegoś wzniośle nazwanego obozem cywilizacyjno-językowym, co dla wielu z moich kolegów bardziej oznaczało 'ej, tu jest wino za 50 centów!'.
Owszem, to nie jest powód to narzekania, ale mnie jednak bardziej zachwyciło samo miasto. Stało się moim ulubionym, ukochanym, o którym marzyłam, i z którym wiązałam dalekie plany.
Kiedy więc okazało się, że bilet powrotny do Polski jest tańszy ze stolicy Katalonii niż Madrytu, podjęłam decyzję. Bookuję bilet i przyjeżdżam dzień wcześniej, żeby chociaż trochę ponapawać się atmosferą tego miejsca. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że zaledwie 2 tygodnie później odwiedzę te miasto po raz trzeci.
Ale skupmy się na mojej drugiej wizycie tam.
W Madrycie wsiadłam do nocnego pociągu, który zatrzymał się na Barcelona Sants o 7 rano.
Jadąc tam i szukając wcześniej noclegu, pomyślałam, że fajnie byłoby spróbować couchsurfingu, który mam na swojej The Bucket List. W ten sposób gościnę zaproponował mi David. Bardzo dobrze nam się rozmawiało, więc postanowiłam spróbować pomimo kilku obaw. Umówiliśmy się, że przyjadę na stację metra, która znajdowała się zaraz obok jego mieszkania. Siedziałam na tej ławce przez godzinę, aż w końcu zdałam sobie boleśnie sprawę z tego, że mój host się nie zjawi. Nie powiem, podłamałam się perspektywą tego, że nie mam gdzie spać. Zaczęłam szukać jakiegoś hostelu w pobliżu, co było jednak trudne, bo trochę oddaliłam się od centrum miasta. Ostatecznie jakaś urocza starsza pani pomogła mi i zaprowadziła pod same drzwi hostelu. Na miejscu okazało się jednak, że 36 euro za noc to jednak troszkę nie na moją kieszeń.
Zrezygnowana powlekłam się z powrotem na stację Sants, żeby chociaż swoją ciężką walizkę zostawić w przechowalni. Jaki miałam wtedy plan? Iść gdzieś na drinka, piwo i jakoś doczekać do rana.
Kiedy wreszcie uwolniłam się od swego ciężaru, stwierdziłam, że nie ma co się nad sobą użalać i tracić dnia w tak pięknej scenerii.
Wsiadłam w metro i już po jakichś 15 minutach byłam na Plaça Catalunya. Zanurzyłam się w tłum turystów bezmyślnie przemierzających Las Ramblas. Tak, to chyba moje najmniej ulubione miejsce. Wabik na turystów, nic więcej. Chociaż budynki wokół jak zwykle nie zawodzą.
Las Ramblas
No, a kiedy już się jest na tych barcelońskich Krupówkach, to nie sposób ominąć pięknego placu - Plaça Reial.
Plaça Reial
A przecież stamtąd to już rzut beretem do portu i na Barcelonetę.
Port Vell


Chcą z plaży dostać się do Parc de la Ciutadella, zapytałam o drogę uroczą parę staruszków. Naprawdę uroczych, bo postanowili, że podwiozą mnie tam.
Parc de la Ciutadella
I na koniec dnia moje ukochane miejsce - Parc Güell.
Dotrzeć tam nie jest najłatwiej. Wchodziliśmy pod naprawdę stromą górę, a ustawione od czasu do czasu ruchome schody i tak nie sprawiały, że był to przyjemny spacerek.
Jednak taka wędrówka chyba zbliża ludzi, bo właśnie niej poznałam Alessandrę. Od tego czasu wspólnie zachwycałyśmy się widokami, które nas otaczały.
Jakoś tak od słowa do słowa i wyznałam mojej nowej znajomej o problemach z noclegiem. Na to ona, że jak jeszcze wychodziła ze swojego hostelu, to było trochę miejsc wolnych i możemy jechać spróbować. Ja nie miałam już nic do stracenia. 
A zyskałam dużo, bo okazało się, że miejsce dla mnie się znajdzie. Hostel okazał się cudowny. Pracują tam uśmiechnięci, pomocni i wyluzowani młodzi ludzie. Jest schludnie, czysto, mają śliczny taras. Lokalizacja w samym centrum, a za noc w sezonie zapłaciłam jedynie 20 euro ze śniadaniem.
Po przywiezieniu walizki i szybkim prysznicu wyszłam z Alessandrą na Festa Major de Gràcia. Cudowny sposób na spędzenie wieczoru. Chodzi się od stoiska do stoiska racząc drinkami, słuchając muzyki na koncertach lokalnych artystów i podziwiając interesujące dekoracje.

Trzeba przyznać, że jak na jeden dzień to Barcelona przyniosła mi dużo emocji - niepokoju, złości, ale przede wszystkim radości, że znowu jestem w swoim ukochanym miejscu na ziemi. 

Piosenka na lepsze zasypianie:

wtorek, 10 września 2013

Liebster Blog Award

Zostałam dwukrotnie nominowana do Liebster Blog Award, a że wreszcie wróciłam do domu na dłużej z moich wojaży, to mogę się za to zabrać. Wcześniej jednak uprzedzam, że przez pewien czas jeszcze się ode mnie nie uwolnicie, mam bowiem do zrobienia notkę podsumowującą Madryt, wycieczkę do Barcelony i całą wyprawę stopem w ramach Summer Race.

No, ale przejdźmy do tego, od czego zaczęłam.
Co to w ogóle jest Liebster Blog Award? Sama sobie zadałam to pytanie w momencie dostania nominacji, więc ratuję małą ściągą:
''Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego bloggera w ramach uznania za ''Dobrze wykonaną robotę''. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów,więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań  otrzymanych od osoby,która Cię nominowała.Następnie Ty nominujesz 11 blogów (informujesz je o tym) oraz zadajesz im 11 pytań.Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.''

Czas odpowiedzieć więc na pytania. Od Kataszy:
  1. Piosenka która chodzi Ci teraz po głowie to... ?   Avicii - Wake Me Up
  2. Co zrobiłabyś gdyby jutra miało nie być ?  Zebrałabym najważniejsze dla mnie osoby, żeby spędzić z nimi te ostatnie chwile.
  3. Jaki kosmetyk jest teraz na Twojej wishliście ?  Czerwona szminka od Chanel. Od zawsze.
  4. Jak wyglądałyby Twoje wymarzone wakacje?  Podróżując stopem po Hiszpanii z ukochaną osobą.
  5. Jakie jest Twoje motto życiowe ? Nie mam konkretnego. Po prostu staram się żyć w zgodzie z samą sobą. Jakkolwiek patetycznie by to nie zabrzmiało.
  6. Gdy byłaś mała kim chciałaś zostać ? Piosenkarką. W sumie jakbym mogła teraz zostać, to pewnie też bym chciała.
  7. Kto jest Twoim autorytetem, z kogo bierzesz przykład ? Dlaczego ? Nie ma takiej konkretnej osoby, jest ich kilka, z których każda uczy mnie czegoś innego.
  8. Czy lubisz gotować ? Lubię, ale niestety rzadko to robię.
  9. Dlaczego założyłaś bloga (pytanie pewnie powielone, ale jestem ciekawa ;) )? Stwierdziłam, że bycie au pair może być świetną przygodą i że fajnie byłoby mieć tego typu 'pamiątkę' po latach.
  10. Czy spędzasz aktywnie swój czas wolny ? Lubię spędzać aktywnie czas, podróżować, zwiedzać, spotykać się ze znajomymi, ale często nabieram też ochoty na wyciągnięcie się na łóżku z kawą w ręce i dobrą książką w drugiej.
  11. Gdybyś mogła zacząć wszystko od nowa to co zmieniłabyś w swoim życiu ? Chyba jedynie wcześniej chciałabym nabrać odwagi do robienia tego, czego naprawdę chcę, bo odkąd to zrobiłam jest cudownie. 
Szczerze mówiąc nie wiem czy powinno się odpowiadać na pytania od dwóch osób, ale chyba nic nie zaszkodzi, prawda?
Odpowiedzi na pytania od `almost you`:
1. Ulubiony sport i klub sportowy? Sama lubię grać najbardziej w badminton. Natomiast oglądać skoki narciarskie, piłkę nożną i siatkówkę. Z racji tego, że nie jestem wielką fanką klubowych rozgrywek powiem, że moim ulubionym klubem sportowym jest FC Barcelona, ale tylko ze względu na miłość do tego miasta.
2. Życiowe motto lub lubiony cytat? Nie mam konkretnego. Po prostu staram się żyć w zgodzie z samą sobą. Jakkolwiek patetycznie by to nie zabrzmiało.
3. Które ubranie ze swojej szafy lubisz najbardziej? Czarną sukienkę kupioną w H&M.
4. Jakiego języka chciałbyś/chciałabyś się nauczyć? Najpierw muszę porządnie nauczyć się portugalskiego, którego naukę zaczęłam, ale wyprawa przez Francję sprawiła, że mam ochotę nauczyć się francuskiego.
5. Miejsce, które chciałbyś/chciałabyś odwiedzić w przyszłości? Jest ich całe mnóstwo. Właściwie nie ma miejsca, do którego nie chciałabym pojechać, ale powiedzmy, że Australia.
6. Czy jest taka kultura na świecie, która Cię fascynuje/insspiruje? Jeśli tak, to jaka? Wiadomo, że hiszpańska. Uwielbiam wszystko co hiszpańskie.
7. Ulubiona książka? "Cień Wiatru". Chociaż ciężko było mi wybrać tylko jedną, uwielbiam czytać.
8. Ulubiony film i serial? Film "Amelia" i "Fight Club", nie umiem się zdecydować, a serial "Sherlock".
9. Psy vs koty? Lubię i psy i koty, może ewentualnie troszkę bardziej psy.
10. Ulubione danie? Makaron ze szpinakiem, kurczakiem i żółtym serem.
11. Złowiłeś/złowiłaś złotą rybkę. Jakie są Twoje trzy życzenia? Miałabym jedno. Chciałabym po prostu być szczęśliwa. Po prostu. Jedno, ale dość poważne, co?

Moje pytania:
  1. Twój największy lęk?
  2. Jaka jest Twoja największa pasja?
  3. Jest jakiś sekret, którego jeszcze nikomu nie zdradziłaś?
  4. Twój ideał faceta?
  5. W którym mieście chciałabyś zamieszkać?
  6. Jest jakaś rzecz, której nie możesz sobie wybaczyć?
  7. Na czyj koncert najbardziej chciałabyś się wybrać?
  8. Jesteś zadowolona ze swojego aktualnego życia?
  9. Jest jakaś rzecz którą chciałabyś w sobie zmienić? Jaka?
  10. Piosenka, od której nie możesz się aktualnie uwolnić?
  11. Ulubiony film?
Osoby, które nominuję:
  1. http://brunetteny.blogspot.com/
  2. http://dremworkhopelife.blogspot.com/
  3. http://hiszpanarium.blogspot.com/
  4. http://pocztowki-z-uk.blogspot.com/
  5. http://lifeaupair.blogspot.com/
  6. http://lecewkulki.blogspot.com/
  7. http://mylife-mychance.blogspot.com/
  8. http://oli-podroze-w-nieznane.blogspot.com/
  9. http://kieszenie-pelne-czeresni.blogspot.com/
  10. http://ginger91.blogspot.com/
  11. http://namnieczas.blogspot.com/
Na dniach powinna się pojawić notka podsumowująca Madryt. Do szybkiego przeczytania więc! :)

piątek, 9 sierpnia 2013

Barcelona, prepare yourself. Here I come!



Właśnie tak, wylatuję do domu z Barcelony, co przy moim kupionym bilecie na pociąg Madryt-Barcelona, dzięki któremu wyląduję w najpiękniejszym mieście na świecie o 7 rano 20. sierpnia, co daje mi jeden dzień + 8 godzin, żeby napawać się jego atmosferą. Mało, wiem, dlatego cieszę się, że wszystkie turystyczne must-see mam już odwiedzone.

Co do mojego "życia jak w Madrycie", to skończyło się jakoś ponad tydzień temu. Czemu? Bo dzieci stały się okropne, bo najlepsze koleżanki wyjechały, bo skończyło się abono, bo muszę oszczędzać, więc muszę siedzieć w domu. Ale lipiec był najcudowniejszym miesiącem mojego krótkiego jeszcze życia, a każdą chwilę pamiętam w najdrobniejszych szczegółach. Kolory, zapachy, wrażenia, dźwięki i smaki.
A dlaczego muszę oszczędzać? No bo tej Barcelony mi ciągle mało i 30 sierpnia ruszam w ramach Summer Race na stopa do Barcelony. Wreszcie! I kolejny punkt będzie do odhaczenia z My Bucket List.

To chyba na tyle z nowości. Rzucę trochę zdjęć, chociaż ciągle chodzę tymi samymi drogami i trudno o uchwycenie czegoś nowego.

tak, rozszalałam się z pokazywaniem siebie na zdjęciach na blogu. tak, bo Hiszpania zmienia ludzi.
Plaza de Oriente
Catedral de la Almudena
w drodze do Parque del Oeste
z Parque del Oeste rozciąga się uroczy widok na panoramę Madrytu, niestety o dobre zdjęcie trudno, bo teraz robią tam bodajże jakiś taras widokowy i żeby zrobić zdjęcie trzeba przeciskać ręce przez wąskie kraty
widok na Catedral de la Almudena z Parque del Oeste
ponownie Palacio Real, tym razem z perspektywy Jardines de Sabatini.

No i piosenka, która zawsze towarzyszy mojemu wspominaniu przepięknej stolicy Katalonii.
















wtorek, 23 lipca 2013

lovers in japan

Wszystko dzieje się tu bardzo szybko, a czas pędzi nieubłaganie. Jutro miną dokładnie 4 tygodnie od daty mojego przyjazdu. Nigdy i nigdzie chyba nie czułam się tak dobrze.
Hiszpania, to miejsce nie tylko, gdzie odpoczywam, bawię się, relaksuję, zwiedzam, poznaję nowych ludzi, ale gdzie czuję się po prostu szczęśliwa, gdzie cieszą mnie drobnostki, gdzie zapominam nawet o swoich kompleksach.

Ostatnio robię coraz mniej zdjęć w Madrycie, bo czuję się tu już jakoś tak... 'swojsko', a nie jak zagubiona turystyka. Już czuję, że będę tęskniła.
Mam jednak trochę jakichś sprzed dwóch tygodni. Dziś będzie mieszanka.

moja urocza wioseczka.
Pirruca, czyli jeden z naszych dwóch kotów.
jeden z najsłynniejszych budynków w Madrycie.
Przy Museo del Prado
Prado, które muszę jeszcze odwiedzić, bo 1,5h to zdecydowanie za mało.
Plaza de Cibeles
Parque del Retiro
tym razem z drugiej strony...
jest cudowny, ale moim ulubionym pozostaje jednak barceloński Parc Güell

Palacio Real
z każdej...
... strony.
No i piosenka na dobranoc!

poniedziałek, 15 lipca 2013

bridge

Nie sądziłam, że pisanie w miarę regularnie może być tak trudne biorąc pod uwagę, że popołudnia i weekendy mam wolne.
Ale też z drugiej strony ileż można się zachwycać, że jest się szczęściarą, że miasto piękne, że najchętniej to bym została?
Bo przecież widoki piękne, jedzenie smaczne, alkohol tani, a nowych ludzi nigdzie nie można chyba łatwiej poznać. No i to ich podejście do życia - "mañana", "no pasa nada".

Wczoraj zrobiłam sobie z koleżanką wycieczkę do Toledo. Wróciłam spłukana, ale zadowolona i zakochana. W mieście oczywiście. :)
To typowo turystyczne miejsce, z mnóstwem punktów 'do zobaczenia'. Ale oprócz tego panuje tam niezwykła, nieuchwytna atmosfera, której brakuje mi w tym zapracowanym i pędzącym mieście, jakim jest Madryt. A gdyby nie sklepy, pojedyncze samochody i autobusy, to wszystko wygląda tak, jakby czas zatrzymał się jakieś 200 lat temu.
Ale już nie zanudzam tylko podzielę się zdjęciami.
Drodzy Państwo, przedstawiam Wam Toledo!














nienawidzę zdjęć i zawsze wyglądam na nich jak debil, ale w takim miejscu nie mogłam sobie odmówić.




A, no i piosenka - jak zwykle zgodna z tytułem notki.